Τι είναι η χοληδόχος κύστη;
Η χοληδόχος κύστη είναι μια σαν αχλάδι κύστη, που βρίσκεται συνδεμένη με το συκώτι (ήπαρ). Ο χοληδόχος πόρος (ΧΠ) είναι ένας σωλήνας που μετέφερε τη χολή από το συκώτι στο λεπτό έντερο. Η χοληδόχος κύστη συνδέεται με τον ΧΠ με έναν μικρό σωλήνα αποκαλούμενο κυστικό πόρο (ΚΠ). Η Χολή συλλέγεται στη χοληδόχο κύστη μεταξύ των γευμάτων και εκκενώνεται στον ΧΠ μέσω του ΚΠ κατά τη διάρκεια ενός γεύματος (εικόνα 1 και 2).
Τι είναι χολόλιθοι;
Οι Χολόλιθοι είναι πέτρες (λίθοι) που βρίσκονται στη χοληδόχο κύστη. Υπάρχουν δύο τύποι χολολίθων: πέτρες χρωστικών ουσιών και πέτρες χοληστερόλης. Στην πλειοψηφία των ασθενών οι πέτρες χοληστερόλης είναι παρούσες. Σε πολλούς ανθρώπους η αιτία για τους χολολίθους εμφανίζεται να είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ κληρονομικών αιτιών και της διατροφής. Ορισμένες ομάδες πληθυσμών έχουν μια τάση να κάνουν χολολιθίαση. Οι χολόλιθοι δημιουργούνται όταν η χολή που παράγεται από το συκώτι γίνεται πολύ εμπλουτισμένη με λιπαρές ουσίες. Στην πλειοψηφία των ασθενών με χολόλιθους, το τοίχωμα της ΧΚ γίνεται ανώμαλο λόγω πολλών προηγούμενων επεισοδίων φλεγμονής (χολοκυστίτιδας). Η αφαίρεση μόνο των χολολίθων συνδέεται με τη γρήγορη ανάπτυξη των νέων χολολίθων στη χοληδόχο κύστη. (εικόνα 2).
Ποια είναι η αιτία των συμπτωμάτων στην χολολιθίαση;
Οι χολόλιθοι μπορούν να προκαλέσουν πολλές σοβαρές επιπλοκές. Μερικές από τις επιπλοκές που προκαλούνται από τους χολόλιθους περιλαμβάνουν:
Οξεία χολοκυστίτιδα
Στην οξεία χολοκυστίτιδα, ένας χολόλιθος φράζει τον ΚΠ και επομένως η χοληδόχος κύστη δεν μπορεί να αδειάσει το περιεχόμενό της στον ΧΠ όταν χρειάζεται. Οι εκκρίσεις στη χοληδόχο κύστη συσσωρεύονται και επιμολύνονται. Οι ασθενείς αναπτύσσουν συχνά μια λοίμωξη της χοληδόχου κύστεως με οξύ πόνο στο άνω μέρος της κοιλίας, πυρετό, και άλλα συμπτώματα όπως η ναυτία και ο εμετός. Σαν συνέπεια πρέπει να νοσηλευθούν στο νοσοκομείο για τη θεραπεία της οξείας χολοκυστίτιδας με αντιβιοτικά και πιθανότατα αφαίρεση της ΧΚ με χειρουργείο (λαπαροσκοπικά η ανοικτά).
Ίκτερος
Ο Ίκτερος (οι παλιοί το έλεγαν χρυσή) είναι ένα κλινικό εύρημα (σύμπτωμα) αναπτύσσεται όταν περνά μια πέτρα από τη χοληδόχο κύστη μέσω του κυστικού πόρου στον ΧΠ και τον αποφράσσει. Οι ασθενείς έχουν έναν κιτρινωπό αποχρωματισμό του δέρματός τους και πιθανότατα και φαγούρα (εικόνα 4). Οι πέτρες αυτές πρέπει να αφαιρεθούν σε σχετικά επείγουσα βάση από τον γαστρεντερολόγο με ενδοσκοπική εξέταση που λέγεται ERCP.
Ποιες είναι οι επιπλοκές της χολολιθίασης;
Η υπερπαραγωγή γαστρίνης προκαλεί τη διαρκή διέγερση των οξυπαραγωγών κυττάρων του στομάχου με αποτέλεσμα την υπεροξύτητα του γαστρικού περιεχομένου. Αυτό με τη σειρά του έχει δύο βασικές συνέπειες:
- Κατ’ αρχάς, προκαλείται πεπτικό έλκος στο στόμαχο αλλά και στον υπόλοιπο γαστρεντερικό σωλήνα (οισοφάγο, δωδεκαδάκτυλο, λεπτό έντερο). Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι 0,1% των περιπτώσεων πεπτικού έλκους και 2% του υποτροπιάζοντος πεπτικού έλκους οφείλονται σε σύνδρομο γαστρινώματος. Τα έλκη αυτά συχνά είναι πολλαπλά, τείνουν δε να υποτροπιάζουν μετά τη συντηρητική θεραπεία.
- Από την άλλη μεριά, η διέλευση του υπερόξινου περιεχόμενου του στομάχου στο λεπτό έντερο μειώνει σημαντικά το pH του αυλού του και διαταράσσει κατ’ αυτόν τον τρόπο τη λειτουργικότητα των παγκρεατικών και εντερικών πεπτικών ενζύμων (που λειτουργούν σε αλκαλικό περιβάλλον) και ως εκ τούτου καταστρέφει τον εντερικό βλεννογόνο, με συνέπεια να προκαλεί σύνδρομο δυσαπορρόφησης. Αυτή η διάρροια φαίνεται να είναι λιγότερο συχνή σε ΣΖΕ με ΜΕΝ I παρά στο σποραδικό ΖΕ. Κάθε ασθενής με χρόνια υδαρή διάρροια, που η διάγνωσή της δεν είναι εμφανής πρέπει να ελέγχεται για ΣΖΕ.
